اثربخشی زوج‌درمانی متمرکز بر هیجان بر مؤلفه‌های بهزیستی روانی و انعطاف‌پذیری شناختی زوجین متقاضی طلاق - گلرخ مریم; بخشی پور ابوالفضل; جاجرمی محمود (فصلنامه روانشناسی تجربی و شناختی)
هدف: هدف این پژوهش تعیین اثربخشی زوج‌درمانی متمرکز بر هیجان بر بهزیستی روانی و انعطاف‌پذیری شناختی در زوجین متقاضی طلاق بود. مواد و روش: این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زوجین متقاضی طلاق مراجعه‌کننده به مراکز روان‌شناختی شهر مشهد در سال 1403 بود که از میان آنان 30 نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه بهزیستی روان‌شناختی ریف و پرسشنامه انعطاف‌پذیری شناختی دنیس و وندروال بود. مداخله شامل 8 جلسه 90 دقیقه‌ای زوج‌درمانی متمرکز بر هیجان بر اساس پروتکل جانسون بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد که تفاوت میانگین‌های تعدیل‌شده بین گروه‌های آزمایش و کنترل در پس‌آزمون و پیگیری در مؤلفه‌های بهزیستی روانی و انعطاف‌پذیری شناختی معنادار است (p<0.001). همچنین اندازه اثر مداخله بالا و قابل توجه گزارش شد و آزمون‌های تعقیبی بنفرونی تفاوت‌های معنادار بین مراحل اندازه‌گیری را تأیید کردند. نتیجه‌گیری: زوج‌درمانی متمرکز بر هیجان می‌تواند به‌عنوان یک مداخله مؤثر در ارتقای بهزیستی روانی و افزایش انعطاف‌پذیری شناختی زوجین متقاضی طلاق مورد استفاده قرار گیرد و نقش مهمی در کاهش آسیب‌های روان‌شناختی و تقویت سازگاری زوجین ایفا کند.