رابطه شفقت به خود و تاب‌آوری روانی با اضطراب آینده در دانشجویان رشته‌های پیراپزشکی بابل - صادقی جمال; یزدانی چراتی فاطمه (فصلنامه روانشناسی تجربی و شناختی)
هدف: هدف این پژوهش بررسی رابطه شفقت به خود و تاب‌آوری روانی با اضطراب آینده و تعیین سهم پیش‌بینی‌کنندگی این دو سازه در دانشجویان رشته‌های پیراپزشکی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بابل بود. مواد و روش: این پژوهش با روش توصیفی ـ همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان رشته‌های پرستاری، مامایی و علوم آزمایشگاهی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بابل در سال تحصیلی 1404-1403 بود که از میان آنان 150 نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای متناسب انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از مقیاس اضطراب آینده زالسکی (FAS)، مقیاس تاب‌آوری کانر و دیویدسون (CD-RISC) و مقیاس شفقت به خود نف (SCS) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه همزمان تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که بین شفقت به خود و اضطراب آینده رابطه منفی و معنادار وجود دارد (r=-0.48, p<0.01). همچنین تاب‌آوری روانی با اضطراب آینده رابطه منفی و معناداری داشت (r=-0.61, p<0.01). افزون بر این، بین شفقت به خود و تاب‌آوری روانی رابطه مثبت و معنادار مشاهده شد (r=0.54, p<0.01). نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که مدل پژوهش از برازش مناسبی برخوردار است (R=0.68, R²=0.46, Adjusted R²=0.44, F=45.38, p<0.001) و متغیرهای شفقت به خود و تاب‌آوری روانی در مجموع 46 درصد از واریانس اضطراب آینده را تبیین می‌کنند. ضرایب استاندارد نشان داد تاب‌آوری روانی (β=-0.49, p<0.001) نسبت به شفقت به خود (β=-0.35, p<0.001) سهم بیشتری در پیش‌بینی کاهش اضطراب آینده دانشجویان دارد. نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که شفقت به خود و تاب‌آوری روانی به‌عنوان دو منبع مهم روان‌شناختی، نقش محافظتی مؤثری در برابر اضطراب آینده دانشجویان ایفا می‌کنند. دانشجویانی که از سطح بالاتری از مهربانی با خود، پذیرش تجربه‌های دشوار و توانایی سازگاری با فشارهای تحصیلی و شغلی برخوردارند، نگرانی کمتری نسبت به آینده تجربه می‌کنند. از میان متغیرهای بررسی‌شده، تاب‌آوری روانی نقش برجسته‌تری در کاهش اضطراب آینده داشت. بنابراین، طراحی و اجرای مداخلات آموزشی مبتنی بر ارتقای تاب‌آوری و شفقت به خود در مراکز مشاوره دانشگاهی می‌تواند راهبردی مؤثر برای بهبود سلامت روان و کاهش نگرانی‌های آینده‌محور در دانشجویان پیراپزشکی باشد.