اثربخشی زوج‌درمانی گروهی به روش تحلیل رفتار متقابل بر سازگاری زناشویی، الگوهای ارتباطی و رضایت جنسی زوجین دارای تعارضات زناشویی - السادات هاشمی مریم; آل یاسین سید علی; حیدری حسن; داوودی حسین (فصلنامه روانشناسی تجربی و شناختی)
هدف: هدف این پژوهش بررسی اثربخشی زوج‌درمانی گروهی به روش تحلیل رفتار متقابل بر سازگاری زناشویی، الگوهای ارتباطی و رضایت جنسی زوجین دارای تعارضات زناشویی بود. مواد و روش‌: پژوهش حاضر از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین دارای تعارض زناشویی مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره شهر اراک در سال 1403 بود. از میان آنان، 30 زوج واجد شرایط به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه‌های سازگاری زناشویی اسپانیر (1976)، الگوهای ارتباطی کریستنسن و سالاوی (1984)، و رضایت جنسی لارسون (1998) بود. گروه آزمایش طی هشت جلسه 90 دقیقه‌ای در برنامه زوج‌درمانی گروهی بر اساس پروتکل تحلیل رفتار متقابل شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس و تحلیل واریانس آمیخته در نرم‌افزار SPSS-26 بررسی شدند. یافته‌ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد بین گروه‌های آزمایش و کنترل در متغیرهای سازگاری زناشویی، الگوهای ارتباطی و رضایت جنسی تفاوت معنادار وجود دارد (001/0>P). یافته‌ها بیانگر افزایش معنادار در میانگین سازگاری زناشویی (F=15.09, p<0.001)، بهبود الگوهای ارتباطی (F=15.37, p<0.001)، و افزایش رضایت جنسی (F=25.77, p<0.001) در گروه آزمایش نسبت به کنترل در مراحل پس‌آزمون و پیگیری سه‌ماهه بود. نتیجه‌گیری: زوج‌درمانی گروهی به روش تحلیل رفتار متقابل موجب بهبود سازگاری زناشویی، ارتقای الگوهای ارتباطی و افزایش رضایت جنسی زوجین دارای تعارضات زناشویی می‌شود. این روش می‌تواند به‌عنوان یک رویکرد کارآمد در مداخلات درمانی و آموزشی برای بهبود روابط زوجین به کار گرفته شود.