مقایسه اثربخشی معنویت‌درمانی و درمان متمرکز بر هیجان بر تاب‌آوری در زنان مبتلا به سرطان پستان - صمدی فرشاد; گیتی قریشی اشرف السادات; میرهاشمی مالک (فصلنامه روانشناسی تجربی و شناختی)
هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی دو رویکرد روان‌درمانی، شامل معنویت‌درمانی و درمان متمرکز بر هیجان، بر افزایش تاب‌آوری در زنان مبتلا به سرطان پستان بود. مواد و روش: پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری شامل زنان مبتلا به سرطان پستان مراجعه‌کننده به بیمارستان امام علی (ع) شهر بجنورد در سال 1403 بود. از بین آن‌ها ۴۵ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی در سه گروه (دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل) جایگزین شدند. گروه اول تحت ۱۲ جلسه معنویت‌درمانی مبتنی بر پروتکل ریچاردز و برگین (۲۰۰۶) و گروه دوم تحت ۱۲ جلسه درمان متمرکز بر هیجان مبتنی بر مدل گرینبرگ (۲۰۱۰) قرار گرفتند. ابزار پژوهش، پرسشنامه تاب‌آوری کونور و دیویدسون (2003) بود. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج تحلیل آماری نشان داد که هر دو مداخله روان‌درمانی موجب افزایش معنادار تاب‌آوری در مقایسه با گروه کنترل شدند (p<0.01). همچنین اثربخشی معنویت‌درمانی در ارتقاء تاب‌آوری به‌طور معناداری بیشتر از درمان متمرکز بر هیجان بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که هر دو روش معنویت‌درمانی و درمان متمرکز بر هیجان می‌توانند به بهبود تاب‌آوری زنان مبتلا به سرطان پستان کمک کنند. با این حال، استفاده از مداخلات مبتنی بر معنویت به دلیل هم‌راستایی با باورهای فرهنگی و دینی بیماران ایرانی، اثربخشی بیشتری در بهبود وضعیت روان‌شناختی آنان دارد. پیشنهاد می‌شود این رویکردها به‌عنوان مکمل درمان‌های پزشکی در مراکز درمانی مورد استفاده قرار گیرند.