مقایسه اثربخشی ایماگوتراپی و درمان شناختی–رفتاری بر مراحل انگیزش تغییر و الگوهای ارتباطی ناکارآمد در زوجین دارای تعارض زناشویی - علیزاده ثانی زهره (فصلنامه روانشناسی تجربی و شناختی)
هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی ایماگوتراپی و درمان شناختی–رفتاری بر مراحل انگیزش تغییر و الگوهای ارتباطی ناکارآمد در زوجین دارای تعارض زناشویی بود. مواد و روش: پژوهش حاضر از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زوجین مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره شهر تهران در سال ۱۴۰۲ بود که به دلیل تعارض زناشویی به مراکز مشاوره مراجعه کرده بودند. تعداد ۴۵ زوج به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه ایماگوتراپی، درمان شناختی–رفتاری و گروه کنترل (هر گروه ۱۵ زوج) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه مراحل تغییر دانشگاه رود آیلند (URICA) و پرسشنامه الگوهای ارتباطی زوجین (CPQ) بود. مداخلات درمانی طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه‌ای به‌صورت هفتگی اجرا شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری در نرم‌افزار SPSS-26 تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیری نشان داد که بین گروه‌های پژوهش از نظر ترکیب متغیرهای وابسته تفاوت معناداری وجود دارد (001/0>p). نتایج تحلیل تک‌متغیری نیز نشان داد هر دو مداخله ایماگوتراپی و درمان شناختی–رفتاری موجب افزایش معنادار مراحل انگیزش تغییر و کاهش معنادار الگوهای ارتباطی ناکارآمد نسبت به گروه کنترل شدند (001/0>p). همچنین نتایج آزمون تعقیبی بونفرونی نشان داد که ایماگوتراپی در مقایسه با درمان شناختی–رفتاری اثربخشی بیشتری در بهبود مراحل انگیزش تغییر و کاهش الگوهای ارتباطی ناکارآمد داشته است. نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش نشان داد هر دو رویکرد ایماگوتراپی و درمان شناختی–رفتاری در بهبود انگیزش تغییر و اصلاح الگوهای ارتباطی زوجین دارای تعارض زناشویی مؤثر هستند، اما ایماگوتراپی به دلیل تأکید بیشتر بر همدلی، بازسازی پیوند هیجانی و افزایش آگاهی عاطفی، اثربخشی بیشتری نشان داد. این نتایج می‌تواند در انتخاب مداخلات درمانی مناسب برای زوجین دارای تعارض زناشویی مورد استفاده مشاوران و درمانگران خانواده قرار گیرد.