اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر کیفیت زندگی و تاب آوری در افراد مبتلا به ام اس - صفر زاده وحید; رسولی ساروی ثمانه (فصلنامه روانشناسی تجربی و شناختی)
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر کیفیت زندگی و تاب‌آوری در افراد مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس (ام‌اس) انجام شد. مواد و روش: این مطالعه به روش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه کنترل انجام شد. 30 نفر از افراد مبتلا به ام‌اس (20 تا 40 ساله) به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش طی 8 جلسه 90 دقیقه‌ای تحت درمان متمرکز بر شفقت بر اساس مدل گیلبرت (2007) قرار گرفت و گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت (1998) و مقیاس تاب‌آوری کانر و دیویدسون (2003) بودند. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری و نرم‌افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که بین گروه آزمایش و کنترل از لحاظ میانگین نمرات کیفیت زندگی و تاب‌آوری در مرحله پس‌آزمون تفاوت معناداری وجود دارد (P<0.01). گروه آزمایش پس از مداخله افزایش معناداری در هر دو متغیر نسبت به گروه کنترل نشان داد. نتیجه‌گیری: درمان متمرکز بر شفقت به عنوان یک رویکرد هیجان‌محور، موجب بهبود کیفیت زندگی و ارتقاء تاب‌آوری در بیماران مبتلا به ام‌اس شد و می‌تواند در فرآیند توان‌بخشی روان‌شناختی این بیماران نقش مؤثری ایفا کند.