مقایسه اثربخشی طرحواره‌درمانی گروهی و برنامه کاهش استرس مبتنی ‌بر ذهن‌آگاهی بر نشانگان روانشناختی، باورهای ارتباطی و تاب‌آوری در افراد متقاضی طلاق - حسن پور اصیل بهاره; زربخش بحری محمدرضا; حمزه پور حقیقی طاهره (فصلنامه روانشناسی تجربی و شناختی)
هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی طرحواره‌درمانی گروهی و برنامه کاهش استرس مبتنی‌بر ذهن‌آگاهی بر نشانگان روانشناختی، باورهای ارتباطی و تاب‌آوری در افراد متقاضی طلاق است. مواد و روش: این پژوهش به روش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون همراه با گروه کنترل و پیگیری سه‌ماهه اجرا شد. ۶۰ نفر از متقاضیان طلاق به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی در سه گروه (دو آزمایش و یک کنترل) جایگزین شدند. مداخلات شامل ۸ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای طرحواره‌درمانی گروهی و برنامه کاهش استرس مبتنی‌بر ذهن‌آگاهی بود. ابزارها شامل مقیاس‌های افسردگی، اضطراب، استرس، باورهای ارتباطی، و تاب‌آوری بودند. داده‌ها با تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد هر دو مداخله تأثیر معناداری بر کاهش نشانگان روانشناختی و باورهای ارتباطی ناکارآمد و افزایش تاب‌آوری داشتند. برنامه کاهش استرس مبتنی‌بر ذهن‌آگاهی در کاهش نشانگان روانشناختی مؤثرتر از طرحواره‌درمانی بود، در حالی‌که طرحواره‌درمانی در کاهش باورهای ارتباطی مؤثرتر بود. بین دو مداخله در افزایش تاب‌آوری تفاوت معناداری مشاهده نشد. اثرات مداخلات در پیگیری سه‌ماهه پایدار بود. نتیجه‌گیری: هر دو مداخله می‌توانند به‌عنوان روش‌های مؤثر برای بهبود سلامت روان و روابط زوجین در معرض طلاق مورد استفاده قرار گیرند.