نشریه روانشناسی تجربی و شناختی 3092-6483 1 پیاپی ۳ 2024 11 21 A Comparative Study of Acceptance and Commitment-Based Couple Therapy and Integrative Couple Therapy on Demoralization and Frustration Tolerance in Couples with a Disabled Child همسنجی زوج درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد و زوج درمانی یکپارچه نگر بر افت روحیه و تحمل ناکامی زوج های دارای فرزند معلول 179 192 10.61838/qecp.116 FA عباس قاسمی دانشجوی دکترای مشاوره، گروه روانشناسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران. علیرضا ملازاده استادیار ، گروه روانشناسی، واحد آشتیان، دانشگاه آزاد اسلامی، آشتیان، ایران رحیم حمیدی پور استادیار ، گروه آموزش روانشناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. Journal Article 2024 07 08 <p>Objective: The present study aimed to compare the effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy (ACT) and Integrative Behavioral Couple Therapy (IBCT) on demoralization and frustration tolerance in couples with a disabled child.<br />Methods and Materials: This quasi-experimental study was conducted using a pretest-posttest control group design. A total of 45 couples with a disabled child were selected through purposive sampling and randomly assigned to three groups: ACT, IBCT, and control. The interventions consisted of five sessions for the ACT group and twelve sessions for the IBCT group. The data were collected using the Demoralization Syndrome Scale and Harrington Frustration Tolerance Questionnaire. Multivariate analysis of covariance (MANCOVA) and Bonferroni post hoc test were used for data analysis.<br />Findings: The univariate ANCOVA results showed significant differences among the three groups in both demoralization (F(2,42)=14.58, p=.0001, η²=.41) and frustration tolerance (F(2,42)=12.34, p=.0001, η²=.37). Bonferroni post hoc tests revealed that both treatment groups significantly outperformed the control group on both dependent variables, though no significant difference was observed between ACT and IBCT (p &gt; .05).<br />Conclusion: The results indicate that both therapeutic approaches are effective in improving the psychological functioning of couples with a disabled child. While ACT showed slightly better outcomes in frustration tolerance and IBCT in demoralization reduction, the differences between the two were not statistically significant. These findings support the inclusion of both interventions in family counseling programs for vulnerable populations.</p> <p>هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی زوج‌درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) و زوج‌درمانی یکپارچه‌نگر (IBCT) بر افت روحیه و تحمل ناکامی زوج‌های دارای فرزند معلول بود.<br />روش‌ها و مواد: این پژوهش به روش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و گروه کنترل انجام شد. نمونه شامل ۴۵ زوج دارای فرزند معلول بود که به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه (ACT، IBCT، و کنترل) قرار گرفتند. مداخلات درمانی در قالب پنج جلسه برای گروه ACT و دوازده جلسه برای گروه IBCT اجرا شد. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه نشانگان افت روحیه کیسان و همکاران و پرسشنامه تحمل ناکامی هرینگتون بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شدند.<br />یافته‌ها: نتایج تحلیل کوواریانس یک‌متغیره نشان داد که بین سه گروه در هر دو متغیر افت روحیه (F(2,42)=14.58, p=.0001, η²=.41) و تحمل ناکامی (F(2,42)=12.34, p=.0001, η²=.37) تفاوت معناداری وجود داشت. آزمون تعقیبی بونفرونی نیز نشان داد که هر دو گروه مداخله نسبت به گروه کنترل در بهبود متغیرهای وابسته مؤثر بودند، اما تفاوت معناداری بین دو گروه مداخله مشاهده نشد (p &gt; .05).<br />نتیجه‌گیری: نتایج نشان می‌دهد که هر دو رویکرد زوج‌درمانی می‌توانند در بهبود وضعیت روان‌شناختی زوج‌های دارای فرزند معلول مؤثر باشند. ACT در بهبود تحمل ناکامی و IBCT در کاهش افت روحیه روند بهتری نشان دادند، اما تفاوت اثربخشی آن‌ها معنادار نبود. پیشنهاد می‌شود این مداخلات در برنامه‌های مشاوره‌ای خانواده‌های آسیب‌پذیر به کار گرفته شوند.</p> https://www.quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/116/87