نشریه روانشناسی تجربی و شناختی 3092-6483 1 پیاپی ۳ 2024 12 11 Comparison of the Effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy and Cognitive-Behavioral Therapy in Reducing Academic Procrastination Among Students Dependent on Mobile Phones مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با درمان شناختی-رفتاری در کاهش اهمال‌کاری تحصیلی دانشجویان وابسته به تلفن همراه 159 178 10.61838/qecp.138 FA لیدا نیک وش دانشجوی دکتری روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران لیلا مقتدرعثماوندانی استادیار، گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران بهمن اکبری استادتمام، گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران طیبه حق پرست استادیار، گروه روانشناسی، واحد لاهیجان، دانشگاه آزاد اسلامی، لاهیجان، ایران Journal Article 2024 10 07 <p>Objective: The present study aimed to compare the effects of Acceptance and Commitment Therapy (ACT) and Cognitive-Behavioral Therapy (CBT) in reducing academic procrastination among students dependent on mobile phones. <br />Methods and Materials: This study employed a quasi-experimental design with a pretest-intervention-posttest structure and a two-month follow-up. For this purpose, 45 students who were dependent on mobile phones, had minimal academic use of their smartphones, and met the inclusion criteria were selected and randomly assigned to three groups: ACT group, CBT group, and a control group (15 participants in each group). Data were collected using the Academic Procrastination Scale developed by McCloskey and Scielzo (2015), and the results were analyzed using repeated measures ANCOVA and Bonferroni post hoc tests. <br />Findings: The findings indicated that both ACT and CBT had significant effects in reducing academic procrastination compared to the control group (F = 61.573, η = 0.750). Moreover, the post hoc test results showed that while both interventions were effective in reducing academic procrastination (p &lt; .05), there was no significant difference between the two therapies. Regarding the subscales, both therapies were effective in improving initiation compared to the control group, but no significant differences were observed between them. In time management, ACT performed better than CBT. Furthermore, both therapies were effective in reducing laziness, with ACT demonstrating greater effectiveness, although the difference was not statistically significant. <br />Conclusion: Based on the results of this study, it is recommended that university counseling and therapeutic programs utilize a combination of ACT and CBT to reduce academic procrastination among students dependent on mobile phones, as these interventions can help reduce procrastination and enhance students’ academic performance.</p> <p>پدیده اهمال‌کاری تحصیلی از جمله مشکلات شایع در میان دانشجویان است که تأثیرات منفی زیادی بر عملکرد تحصیلی و روانی افراد دارد. هدف پژوهش حاضر مقایسه تأثیر درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و درمان شناختی-رفتاری در کاهش اهمال‌کاری تحصیلی در دانشجویان وابسته به تلفن همراه است. این مطالعه با طراحی شبه‌آزمایشی و استفاده از طرح پیش‌آزمون- مداخله-پس‌آزمون و پیگیری دو ماهه انجام شد. برای این منظور، 45 دانشجوی وابسته به تلفن همراه که استفاده آموزشی اندکی از تلفن‌های هوشمند خود می‌کردند و دارای ملاک‌های ورود بودند، انتخاب شده و به‌طور تصادفی به سه گروه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، گروه درمان شناختی-رفتاری و گروه گواه (هر گروه 15 نفر) تقسیم شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس اهمال‌کاری تحصیلی میکلوزکی و سیلزو (2015) استفاده شد و نتایج با روش تحلیل کوواریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هر دو روش درمانی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و درمان شناختی-رفتاری تأثیر معناداری در کاهش اهمال‌کاری تحصیلی نسبت به گروه گواه داشتند (61.573 = F). از طرفی، نتایج آزمون تعقیبی برای اهمال‌کاری تحصیلی نشان داد که با وجود اثربخشی دو روش درمانی (0.05P&lt;)، تفاوت معناداری بین آن‌ها وجود نداشت. در زمینه خرده‌مقیاس‌ها، هر دو درمان در بهبود آغازگری نسبت به گروه کنترل مؤثر بودند، اما تفاوتی بین آن‌ها مشاهده نشد. در مدیریت زمان، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد عملکرد بهتری نسبت به درمان شناختی-رفتاری داشت. همچنین، هر دو درمان در کاهش تنبلی مؤثر بودند، ولی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد اثربخشی بیشتری داشت که از نظر آماری معنادار نبود. بر اساس نتایج این پژوهش، پیشنهاد می‌شود که در برنامه‌های درمانی و مشاوره‌ای دانشگاه‌ها، از ترکیب درمان‌های مبتنی بر پذیرش و تعهد و درمان شناختی-رفتاری برای کاهش اهمال‌کاری تحصیلی در دانشجویان وابسته به تلفن همراه استفاده شود، چرا که این مداخلات می‌توانند به کاهش اهمال‌کاری تحصیلی و بهبود عملکرد تحصیلی دانشجویان کمک کنند.</p> https://www.quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/138/86