نشریه روانشناسی تجربی و شناختی 3092-6483 2 بهار 1404 2025 06 22 The Relationship Between Experiential Avoidance and Emotional Divorce: The Mediating Role of Loneliness رابطه بین اجتناب تجربی و طلاق عاطفی نقش میانجی احساس تنهایی 220 231 10.61838/qecp.195 FA فرناز رهبری خرازی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی عمومی، واحد الکترونیک، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران. ایران. Journal Article 2025 03 03 <p><strong>Objective:</strong> The aim of this study was to investigate the relationship between experiential avoidance and emotional divorce with the mediating role of loneliness among couples in Tehran.</p> <p><strong>Methods and Materials: </strong>This research employed a descriptive-correlational design. The statistical population consisted of married individuals residing in Tehran in 2024. Based on Morgan’s table, 380 participants were selected via convenience sampling. Data were collected using the Acceptance and Action Questionnaire-II (AAQ-II), UCLA Loneliness Scale, and Gottman Emotional Divorce Scale. The reliability and validity of these instruments were confirmed in prior studies. Data analysis was conducted using Pearson correlation in SPSS-27 and Structural Equation Modeling (SEM) in AMOS-21.</p> <p><strong>Findings: </strong>The results indicated significant positive correlations between experiential avoidance and emotional divorce (r=0.48, p&lt;0.001), experiential avoidance and loneliness (r=0.54, p&lt;0.001), and loneliness and emotional divorce (r=0.62, p&lt;0.001). SEM results showed good model fit (X²/df=1.87, RMSEA=0.046, CFI=0.95) and confirmed the mediating role of loneliness in the relationship between experiential avoidance and emotional divorce.</p> <p><strong>Conclusion: </strong>The findings suggest that experiential avoidance can significantly increase the likelihood of emotional divorce through heightened feelings of loneliness. Interventions aimed at reducing emotional avoidance and enhancing emotional bonds in couples’ relationships may help prevent emotional divorce.</p> <p><strong>هدف:</strong> هدف از این پژوهش بررسی رابطه بین اجتناب تجربی و طلاق عاطفی با نقش میانجی احساس تنهایی در زوجین ساکن تهران بود.</p> <p><strong>مواد و روش: </strong>مطالعه حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل زوجین ساکن شهر تهران در سال 2024 بود و براساس جدول مورگان، 380 نفر با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه پذیرش و عمل (AAQ-II)، مقیاس احساس تنهایی UCLA، و مقیاس طلاق عاطفی گاتمن استفاده شد. روایی و پایایی ابزارها در مطالعات پیشین تأیید شده بود. تحلیل داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون در SPSS-27 و مدل‌یابی معادلات ساختاری (SEM) در AMOS-21 انجام گرفت.</p> <p><strong>یافته‌ها</strong><strong>:</strong><strong> </strong>نتایج نشان داد بین اجتناب تجربی و طلاق عاطفی (r=0.48، p&lt;0.001)، بین اجتناب تجربی و احساس تنهایی (r=0.54، p&lt;0.001)، و بین احساس تنهایی و طلاق عاطفی (r=0.62، p&lt;0.001) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. نتایج مدل معادلات ساختاری حاکی از برازش مناسب مدل (X²/df=1.87، RMSEA=0.046، CFI=0.95) و تأیید نقش میانجی احساس تنهایی در رابطه بین اجتناب تجربی و طلاق عاطفی بود.</p> <p><strong>نتیجه‌گیری</strong><strong>:</strong><strong> </strong>یافته‌ها بیانگر آن است که اجتناب تجربی از طریق افزایش احساس تنهایی می‌تواند به‌طور معناداری احتمال طلاق عاطفی را افزایش دهد. مداخلاتی که بر کاهش اجتناب هیجانی و تقویت پیوند عاطفی در روابط زوجی تمرکز دارند، می‌توانند به کاهش طلاق عاطفی کمک نمایند.</p> https://www.quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/195/146