نشریه روانشناسی تجربی و شناختی 3092-6483 2 بهار 1404 2025 05 18 Comparison of the Effectiveness of Emotion Regulation Training Based on the Gross Model and Dialectical Behavior Therapy on the Psychological Coherence of Individuals with Visual Impairments مقایسه اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر اساس مدل گراس و رفتاردرمانی دیالکتیک بر انسجام روانی افراد دارای آسیب بینایی 257 271 10.61838/qecp.213 FA سحر معصومی نیا گروه روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. رحیم داوری گروه روان‌شناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران. پریسا تجلی گروه روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی ، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2025 02 21 <p>Objective: This study aimed to compare the effectiveness of emotion regulation training based on the Gross model and dialectical behavior therapy on the psychological resilience of individuals with visual impairments. Methods and Materials: A semi-experimental design with pre-test, post-test, and follow-up stages was applied, involving a control group. The population included visually impaired individuals aged 17 to 30 who were members of the Tehran Association for the Cultural and Welfare Services of the Visually Impaired during the fall and winter of 2024. Sixty participants were selected via convenience sampling and randomly assigned to two experimental groups and one control group. The Sense of Coherence Questionnaire (Antonovsky, 1993) was used for data collection, and data analysis was conducted using repeated measures ANOVA in SPSS-V25. Findings: The results showed that both interventions significantly improved components of psychological resilience from pre-test to post-test and follow-up. However, no statistically significant difference was observed between the Gross model-based emotion regulation training and dialectical behavior therapy in terms of their effectiveness. Conclusion: Both Gross model-based emotion regulation training and dialectical behavior therapy effectively enhance psychological resilience in visually impaired individuals. The findings underscore the importance of employing diverse therapeutic approaches to improve the mental health and quality of life of this population.</p> <p> </p> <p>هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر اساس مدل گراس و رفتاردرمانی دیالکتیک بر انسجام روانی افراد دارای آسیب بینایی انجام شد. مواد و روش: این پژوهش نیمه‌آزمایشی از نوع پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری بود. جامعه آماری شامل کلیه افراد 17 تا 30 سال دارای آسیب بینایی عضو انجمن خدمات فرهنگی و رفاهی معلولین بینایی تهران در پاییز و زمستان 1403 بود. نمونه‌ای 60 نفره به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی به دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل تقسیم شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه انسجام روانی آنتونوسکی (1993) بود و داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس اندازه‌های تکرار شده در نرم‌افزار SPSS-V25 تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که هر دو مداخله باعث بهبود معنادار در مؤلفه‌های انسجام روانی در مراحل پس‌آزمون و پیگیری نسبت به پیش‌آزمون شدند، ولی تفاوت معناداری بین اثربخشی دو روش آموزش تنظیم هیجان بر اساس مدل گراس و رفتاردرمانی دیالکتیک وجود نداشت. نتیجه‌گیری: آموزش تنظیم هیجان و رفتاردرمانی دیالکتیک هر دو به بهبود انسجام روانی افراد با آسیب بینایی کمک می‌کنند. یافته‌ها اهمیت استفاده از روش‌های متنوع آموزشی در ارتقاء سلامت روانی این گروه را نشان می‌دهند.</p> <p> </p> https://www.quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/213/158