نشریه روانشناسی تجربی و شناختی 3092-6483 در دست انتشار 1406 04 01 Comparing the Effectiveness of Compassion-Focused Group Therapy and Group Logotherapy on Mental Toughness in Older Adults مقایسه اثربخشی گروه‌درمانی مبتنی بر شفقت با معنادرمانی گروهی بر استقامت ذهنی سالمندان 1 15 FA مرتضی حق شناس گروه روانشناسی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران. حسین مهدیان گروه روانشناسی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران. سید حمید نبوی استادیار سالمندشناسی، گروه آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایران. Journal Article 1404/11/01 <p><strong>Objective: </strong>The present study aimed to compare the effectiveness of compassion-focused group therapy and group logotherapy on the mental toughness of older adult men aged over 65 years attending daily welfare centers in Bojnord, Iran.</p> <p><strong>Methods and Materials: </strong>This applied study employed a quasi-experimental pretest–posttest design with a control group. The statistical population consisted of 160 older adult men, from whom 45 participants were selected through convenience sampling and randomly assigned to three groups (n=15 each): compassion-focused group therapy, group logotherapy, and a control group. Data were collected using the 48-item Mental Toughness Questionnaire (MTQ-48). The compassion-focused intervention was delivered in eight 90-minute sessions, whereas the logotherapy program consisted of ten group sessions. Data were analyzed using analysis of covariance (ANCOVA), chi-square tests, analysis of variance, and assumption-testing procedures in SPSS software.</p> <p><strong>Findings: </strong>ANCOVA results indicated that, after controlling for pretest scores, there was no statistically significant difference among the compassion-focused therapy, logotherapy, and control groups regarding mental toughness (P = 0.293). Furthermore, the comparison between the compassion-focused therapy group and the control group revealed no significant difference in mental toughness (P = 0.639). Similarly, no significant difference was found between the logotherapy group and the control group (P = 0.400). Statistical assumptions, including normality of distribution and homogeneity of variances, were satisfied.</p> <p><strong>Conclusion: </strong>Although some descriptive changes in mental toughness scores were observed following the interventions, these changes were not statistically significant. Therefore, under the conditions of the present study, neither compassion-focused group therapy nor group logotherapy significantly improved mental toughness among older adults compared with the control group, and no significant difference was found between the effectiveness of the two therapeutic approaches.</p> <p><strong>هدف:</strong> هدف این پژوهش بررسی و مقایسه اثربخشی گروه‌درمانی مبتنی بر شفقت و معنادرمانی گروهی بر استقامت ذهنی سالمندان مرد بالای 65 سال تحت پوشش مراکز روزانه سازمان بهزیستی شهر بجنورد بود.</p> <p><strong>مواد و روش: </strong>این پژوهش از نوع کاربردی و با طرح نیمه‌آزمایشی پیش‌آزمون–پس‌آزمون همراه با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل 160 سالمند مرد بالای 65 سال بود که از میان آنان 45 نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه 15 نفری شامل گروه‌درمانی مبتنی بر شفقت، معنادرمانی گروهی و گروه کنترل جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه استقامت ذهنی 48 سؤالی (MTQ-48) بود. مداخله شفقت‌درمانی در 8 جلسه 90 دقیقه‌ای و معنادرمانی در 10 جلسه گروهی اجرا شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های تحلیل کوواریانس، کای‌اسکوئر، تحلیل واریانس و آزمون‌های بررسی پیش‌فرض‌ها در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند.</p> <p><strong>یافته‌ها: </strong>نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد پس از کنترل نمرات پیش‌آزمون، تفاوت معناداری میان گروه درمانی مبتنی بر شفقت، گروه معنادرمانی و گروه کنترل از نظر استقامت ذهنی وجود نداشت (P=0.293). همچنین مقایسه اختصاصی گروه شفقت‌درمانی با گروه کنترل نشان داد تفاوت معناداری در استقامت ذهنی مشاهده نشد (P=0.639). نتایج مربوط به معنادرمانی گروهی نیز حاکی از عدم تفاوت معنادار بین گروه معنادرمانی و گروه کنترل بود (P=0.400). علاوه بر این، تمامی پیش‌فرض‌های آماری شامل نرمال بودن توزیع داده‌ها و همگنی واریانس‌ها تأیید شد.</p> <p><strong>نتیجه‌گیری</strong><strong>:</strong><strong> </strong>یافته‌های پژوهش نشان داد که اگرچه میانگین نمرات استقامت ذهنی در برخی گروه‌ها پس از مداخله تغییراتی را نشان داد، اما این تغییرات از نظر آماری معنادار نبودند. بنابراین، در شرایط اجرای این پژوهش، گروه‌درمانی مبتنی بر شفقت و معنادرمانی گروهی نتوانستند به‌طور معناداری استقامت ذهنی سالمندان را در مقایسه با گروه کنترل افزایش دهند و تفاوت معناداری نیز میان اثربخشی این دو رویکرد درمانی مشاهده نشد.</p> https://www.quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/452/267