نشریه روانشناسی تجربی و شناختی 3092-6483 در دست انتشار 1406 08 01 Predicting Social Participation Based on Resilience: The Mediating Role of Self-Efficacy among High School Students پیش‌بینی مشارکت اجتماعی بر اساس تاب‌آوری با میانجی‌گری خودکارآمدی در دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم 1 20 FA سیده مریم ساداتی گروه روان شناسی تربیتی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران مریم کوروش نیا گروه روان شناسی تربیتی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران نادره سهرابی شکفتی گروه روان شناسی تربیتی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران مریم زرنقاش گروه روان شناسی تربیتی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران Journal Article 1405 04 06 <p><strong>Objective: </strong>This study aimed to examine the mediating role of self-efficacy in the relationship between resilience and social participation among high school students.</p> <p><strong>Methods and Materials: </strong>This descriptive-correlational study employed structural equation modeling. The statistical population consisted of all upper-secondary school students in Shiraz, Iran, during the 2023–2024 academic year. Using multistage cluster random sampling, 361 students, including 166 girls and 195 boys, were selected. Data were collected using the Connor–Davidson Resilience Scale, Sherer et al.’s General Self-Efficacy Scale, and the Social Participation Questionnaire developed by Nikkhah and Ahmadi Bejestani. Data were analyzed using SPSS-23 and AMOS-24. Structural equation modeling with maximum likelihood estimation was used to test the hypothesized model, while the significance of the indirect effect was examined through bootstrapping with 5,000 resamples and 95% confidence intervals.</p> <p><strong>Findings:</strong> Structural equation modeling indicated that the direct effect of resilience on social participation was not statistically significant (β=0.10, p=0.11). However, resilience had a significant positive effect on self-efficacy (β=0.15, p=0.01), and self-efficacy significantly and positively predicted social participation (β=0.31, p&lt;0.001). The indirect effect of resilience on social participation through self-efficacy was also positive and statistically significant (β=0.05, p=0.02; 95% CI [0.01, 0.09]). Because the indirect pathway was significant whereas the direct pathway was not, self-efficacy demonstrated a full mediating effect. The final structural model showed satisfactory fit to the data (χ²/df=1.12, CFI=0.96, IFI=0.99, TLI=0.92, RMSEA=0.001).</p> <p><strong>Conclusion:</strong> Resilience alone does not appear sufficient to promote greater social participation among adolescents; rather, its contribution to social engagement operates through students’ beliefs in their own competence and effectiveness. Self-efficacy therefore represents a key psychological mechanism through which resilient capacities are translated into active social behavior. Educational and psychological interventions designed to enhance adolescents’ social participation should consequently integrate resilience-building strategies with a particular emphasis on strengthening self-efficacy, thereby facilitating active citizenship and greater engagement in collective and community activities.</p> <p><strong>هدف: </strong>پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی خودکارآمدی در رابطه بین تاب‌آوری و مشارکت اجتماعی دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم انجام شد.</p> <p><strong>مواد و روش: </strong>پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم شهر شیراز در سال تحصیلی 1402-1403 بود که از میان آنان 361 دانش‌آموز شامل 166 دختر و 195 پسر با روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل مقیاس تاب‌آوری کانر و دیویدسون، مقیاس خودکارآمدی عمومی شرر و همکاران و پرسشنامه مشارکت اجتماعی نیک‌خواه و احمدی بجستانی بود. داده‌ها با استفاده از SPSS-23 و AMOS-24 و از طریق مدل‌یابی معادلات ساختاری با روش حداکثر درست‌نمایی تحلیل شدند. برای بررسی معناداری اثر غیرمستقیم نیز از روش بوت‌استراپ با 5000 بازنمونه و فاصله اطمینان 95 درصد استفاده شد.</p> <p><strong>یافته‌ها:</strong> نتایج مدل ساختاری نشان داد اثر مستقیم تاب‌آوری بر مشارکت اجتماعی از نظر آماری معنادار نبود (β=0.10، p=0.11). در مقابل، تاب‌آوری اثر مثبت و معناداری بر خودکارآمدی داشت (β=0.15، p=0.01) و خودکارآمدی نیز مشارکت اجتماعی را به‌طور مثبت و معنادار پیش‌بینی کرد (β=0.31، p&lt;0.001). همچنین، اثر غیرمستقیم تاب‌آوری بر مشارکت اجتماعی از طریق خودکارآمدی مثبت و معنادار بود (β=0.05، p=0.02؛ 95% CI [0.01, 0.09]). با توجه به معناداری اثر غیرمستقیم و غیرمعنادار بودن اثر مستقیم، خودکارآمدی نقش میانجی کامل در رابطه بین تاب‌آوری و مشارکت اجتماعی داشت. شاخص‌های برازش نیز برازش مطلوب مدل نهایی را تأیید کردند (χ²/df=1.12، CFI=0.96، IFI=0.99، TLI=0.92، RMSEA=0.001).</p> <p><strong>نتیجه‌گیری:</strong> یافته‌ها نشان داد که تاب‌آوری به‌تنهایی برای افزایش مشارکت اجتماعی نوجوانان کافی نیست و تأثیر آن زمانی به کنش اجتماعی منجر می‌شود که از مسیر افزایش باور فرد به توانایی و اثربخشی خود عبور کند. بنابراین، خودکارآمدی را می‌توان سازوکار روان‌شناختی کلیدی در تبدیل ظرفیت تاب‌آورانه دانش‌آموزان به مشارکت اجتماعی فعال دانست. بر این اساس، طراحی برنامه‌های آموزشی و روان‌شناختی تلفیقی با تمرکز همزمان بر تقویت تاب‌آوری و به‌ویژه خودکارآمدی می‌تواند در ارتقای مشارکت اجتماعی و پرورش شهروندی فعال در دانش‌آموزان مؤثر باشد.</p> https://www.quarterlyecp.com/index.php/ecp/article/download/559/347